Ik moet daarbij meteen vermelden dat dit verhaal gaat over iemand anders. En dat op het moment dat ik er iets over zou schrijven, ik er niet onderuit zou komen om ook iets persoonlijks over deze persoon te schrijven. Maar we hebben het erover gehad en ik kreeg zijn fiat. Zodoende dat ik toch nog op dit tijdstip, waarop eenieder als het goed is al lang fijn in dromenland verkeert, besloten heb eens te kijken of ik er nog iets van zou kunnen maken.

Vanavond vond namelijk iets moois plaats. Zoals jullie, trouwe lezers van mijn iedere dag weer vernieuwende blog, allemaal weten, komt het wel eens voor dat ik een avond op stap ga met mijn goeie vriend René. Nou, dat heb ik dus vanavond aanvankelijk niet gedaan. Ik had afgesproken met iemand die je misschien het predikaat ‘oude vriend’ zou kunnen toevertrouwen. Een jaargenoot van mijn studie Japans, met wie ik ook nog een jaar in Japan zelf heb doorgebracht. Iemand over wie ik ook niet meer zal vermelden, aangezien wij allen weten hoe gevoelig privacyaspecten liggen als het gaat om openbaar toegankelijke websites, zoals een weblog (dat dit de reden is dat mijn weblog ongetwijlfeld enigszins suf te noemen is, mag voor zich spreken, maar wat doe je eraan?). Maar goed, aangezien ik wist dat de afspraak met deze ‘oude vriend’ op een voor mijn maatstaven bescheiden tijdstip zou eindigen, had ik min of meer met René afgesproken dat we daarna gezamenlijk nog een biertje zouden drinken.

Zo gezegd zo gedaan, en zo togen wij naar de Leidsche kroeg waar we de laatste tijd de reputatie van ‘regulars’ hebben opgebouwd: de WW. Of deze naam nou ontleend is aan de Werkloosheidswet, hebben wij nog altijd niet uit kunnen vinden, maar wij gedijen daar prima. De biertjes smaken goed, het publiek is vaak aangenaam en er is een goeie balans tussen roken en niet-roken (zoals de oplettende lezer weet, ben ik al anderhalf jaar gestopt met roken, maar als je dan op stap gaat met een vriend die rookt, is het wel suf als je je gesprek moet onderbreken omdat er buiten even een sigaretje gerookt moet worden).

Hoe dan ook, vanavond had men een ‘rock karaoke’-avond georganiseerd. Er speelde een bandje en het idee was dat iedere willekeurige bezoeker van de WW uit een lijst met nummers een nummer kon kiezen en dan ging het bandje dat nummer spelen (coveren, zo u wil) zodat de tot op heden onontdekte zangkunstvirtuozen daarop hun talent alsnog konden entameren.

Nu is het mechanisme met René en mij meestal dat de één toch een behoorlijk poosje moet zeuren bij de ander wil die ander daadwerkelijk over een schaduw heenspringen. Een mechanisme dat zich overigens best vaak voordoet. Maar vanavond gebeurde er iets vreemds… René ging op een gegeven moment even weg (naar de wc, zei -ie) en bleef wel een stuk langer weg dan je ervan zou verwachten. Niet erg, ik vermaakte me wel met dat bandje – ondanks dat de zang door de bank genomen nou niet iets wat om over naar huis te schrijven, hadden de muzikanten duidelijk wel verstand van hetgene waar zij mee bezig waren. Maar op een gegeven moment komt -ie terug (met twee bier, zoals dat hoort) en uiteraard vroeg ik hem of hij ook niet even moest zingen. “Ik heb er al een nummer instaan,” was zijn commentaar.

Dat was heel verrassend. Misschien had ik na heel lang aandringen en het sluiten van een deal (bijvoorbeeld dat ik ook moest zingen, of de rest van de avond bier voor hem moest kopen, of naakt op de bar moest dansen) hem zover gekregen om dat te doen. Maar nu… had hij het zelf al in gang gezet?! Dat was echt verrassend. En inderdaad – kort nadat hij me dat gemeld had (al met het commentaar dat het om het volgende nummer zou gaan), werd zijn naam omgeroepen. Een nummer van Queens of the Stone Age (overigens een band waar ikzelf niet heel bekend mee ben). En daar ging hij.

Nou denk ik René best aardig te kennen. Maar dat hij hiervoor twintig schaduwen moest overspringen, was mij duidelijk. Maar hij deed het maar wel even. Stapte dat podium op, met dat bandje, en ging zijn nummer van Queens of the Stone Age zingen. Mooi! En bijzonder onverwacht.

Gek genoeg vond ik het vooral ontroerend. Ik moet daarbij vermelden dat ik na de biertjes die ik op het terras (mooi zomerweer!) met de ‘oude vriend’ had gedronken, een klein beetje ingekakt was geraakt. Men weet wellicht hoe dat gaat met inkakken – duf zijn en daardoor misschien net iets ontvankelijker voor bepaalde gevoelsdingen. Maar ik heb René heel erg over zijn schaduw heen zien springen en daar van het podium af zien schitteren om u tegen te zeggen. Het betreft dan een hele goeie vriend van je, maar op een rare manier zorgt dat toch voor trots. Hij doet het maar wel even. Best een okee optreden ook nog (ik kende het nummer bij nader inzien en vond dat hij het overtuigend genoeg bracht), maar tegelijkertijd hield hij de microfoon vast alsof het een drilboor was. Nee, niet dat er nou één of andere rare spanning op die microfoon stond – maar zijn onvaste hand verried zijn nervositiet – iets waarvan ik zeker was dat het aanwezig moest zijn, maar waarvan hij ondertussen deed voorkomen alsof het geen rol speelde.

Dat is iemand over een schaduw heen zien springen waar je u tegen zegt. Zoals de trouwe lezers van mijn blog waarschijnlijk weten, pleeg ik deze jongeman erg goed te kennen – en zelfs ik had niet verwacht dat hij dit zou doen. Maar hij deed het toch mooi maar wel even.

Uiteraard is schrijver uwes ook niet de beroerdste en vond zich bereid om zich ook aan deze excercitie te onderwerpen, zeker na zo’n voorbeeld. Helaas bleken er weinig nummers die ik kende. Er was één dat ik wel had kunnen en willen doen, maar dat was al door iemand anders gedaan en ze deden nummers geen twee keer. Eigenlijk wel jammer, want toen ik eenmaal zover was, had het me eigenlijk ook wel grappig geleken. Je toch even zanger in een band te voelen. Het ging overigens om het nummer ‘Paranoid’ van Black Sabbath – een nummer dat ik in Japanse karaokeboxen al vaak genoeg op bijzonder oorstrelende wijze ten gehore heb gebracht.

Waar het om gaat – het was erg mooi om te zien dat een goeie vriend over bepaalde drempels heenging, over zijn eigen schaduw heenstapte, om iets neer te zetten. Hij stapt wel vaker over z’n eigen schaduw, maar dit was toch anders, misschien juist ook omdat hij het helemaal zelf in gang gezet had. Het is niet eenvoudig om over je eigen schaduw heen te springen. Dat weet hij, dat weet ik, en dat weet u, beste lezer, ongetwijfeld ook. Het feit dat ik – hem kennende – zijn zenuwen van zijn lichaamstaal af kon lezen (een mike is echt geen drilboor), maakt het compleet.

We zouden dat meer moeten doen, over onze schaduw heenspringen. Ik zou dat meer moeten doen. Ik zou een voorbeeld moeten nemen aan René’s actie vanavond. Niet door na hem nog een keer ‘Paranoid’ van Black Sabbath te kwelen – maar gewoon door zonder enige stimulans van buiten af dan ook iets te doen dat stiekem toch een beetje eng is. Dat is wat ervoor kan zorgen dat niet iedere dag hetzelfde is, of bijna hetzelfde. Dat is avontuur. En mede door René’s actie vanavond, heb ik gemerkt dat er misschien soms te weinig avontuur is.

Maar dat over je eigen schaduw heenspringen, hoe goed het negen van de tien keer ook uitpakt, dat is best eng, he?

Poesie maakt het zich gemakkelijk

Hoe dan ook, toen het moment van vertrek aangebroken was, moest Poesie in de reiskoffer. Ze ervaart dat als een waar festijn – maar niet heus. Toen ik haar begin juli uit het asiel haalde, deed ze al haar best om het wereldkampioenschap ellendejammeren in haar eentje te verbreken, waarvoor ze de in mijn auto staande reiskoffer als bescheiden toneel koos. Ik verwachtte dat Poesies deelname aan dit kampioenschap vanavond bij de dierenarts nog wel een keertje dunnetjes overgedaan zou worden – maar nu mét publiek. Omdat ik niet de enige zou zijn die daar met een poes in de wachtkamer terecht zou komen, verwachtte ik een ware kakofonie.

Eenmaal bij de dierenarts aangekomen, bleek mijn Poesie echter wat van de eigenzinnigheid van haar baasje te hebben. Is het normaliter geen enkel probleem om de stembanden ten volle voor ieder wissewasje te benutten, nu vond madam het prima om zich gedeisd te houden. Voor het lawaai zorgden de andere aanwezige katten nu wel, leek het devies. Slechts heel af en toe kwam er even een bescheiden geluidje uit het koffertje, dat met een paar troostende woordjes eenvoudig gesust kon worden.

Ondertussen was het bij binnenkomst meteen duidelijk dat de hoofdrol bij deze dierenartsenpraktijk weggelegd was voor het dier. Klinkt ook wel logisch misschien, maar toch. Waar je bij iedere willekeurige andere dienstverlener je eigen naam moet zeggen om ergens een belletje te doen rinkelen, hier werd slechts naar de naam van het dier geìnformeerd. Eerlijk is eerlijk, ik voelde me licht knullig toen ik de naam ‘Poesie’ moest zeggen, maar zoals gezegd – daar hebben we het een andere keer wel over.

Voordat de printer hot werd, was de laptop nog favoriet

Gedurende de tijd dat ik – sorry, Poesie – in de wachtkamer zat, kwamen er overigens alleen maar andere poezen met hun begeleiders binnen. Ik vroeg me af of ze speciaal een kattenspreekuur inrichtten om de kakofonie, die een gezellige samenkomst van honden en katten zou kunnen veroorzaken, te voorkomen, of dat het toeval was.

Ook vond ik het wel grappig om bij mezelf te observeren dat ik licht nerveus was. De sfeer in de wachtkamer was niet echt anders dan de sfeer in de wachtkamer van de huisarts en die ambiance werd nog versterkt doordat het personeel – zoals het natuurlijk ook hoort – in het wit gekleed was. Echte dokters. Het voornaamste verschil was – afgezien van het kattengejank – dat er doorgaans in de wachtkamer van de huisarts geen penetrante kattenpislucht hangt.

Nadat mij genoeg tijd in de wachtkamer gegund was om voornoemde zaken te observeren, werd Poesie door de charmante assistente van de dierenarts opgeroepen. Ik mocht ook meekomen.

Ik was er vanuit gegaan dat Poesie het nu heel zwaar zou krijgen. Over het algemeen gaan dieren niet zo graag naar de dierenarts. Daarom wist ik niet heel goed wat er zou gebeuren op het moment dat ik de reiskoffer zou openen. Toch moest dat natuurlijk op een gegeven moment gebeuren. En wat er toen gebeurde…

Lekker slapies doen

Gedurende de gehele behandeling was mevrouw ontspannen alsof ze van een verwenarrangement aan het genieten was. Nou ja, een beetje kon ik me er ook wel bij voorstellen, want ze kreeg (helaas) een hoop meer aandacht van de charmante assistente dan ik. Maar zelfs met dat gegeven vond ik haar wel héél ontspannen. Mevrouw ging gewoon op de behandeltafel liggen en liet het allemaal maar over zich heen komen. Het onderzoek van de dierenarts was geen punt en ondertussen was het genieten geblazen van de aaitjes en knuffels van de assistente en mij. Toen op een zeker moment de injectienaald tevoorschijn kwam, voelde ik nattigheid, maar ook dit bleek onterecht. Het maakte Poesie allemaal niet uit. Toen de naald er weer goed en wel uit was, ging ze pas echt ontspannen liggen, onder het motto ‘zo, dat hebben we ook weer gehad’.

Het was goed om met haar langs de dierenarts te gaan. De klachten waarvoor ik haar had gebracht konden met genoemde injectie en nog een andersoortig spuitje worden aangepakt (eentje voor de genezing en eentje voor symptoombestrijding, zo liet ik mij vertellen). Los daarvan constateerde de dokter dat ze de schildklier kon voelen, wat niet de bedoeling schijnt te zijn. Het resultaat kan zijn dat poeslief kan schransen wat ze wil zonder aan te komen. Feit is dat Poesie erg aan de tengere kant is (toen ik haar kreeg al), maar dat kan daar dus ook mee te maken hebben. Dat moeten we maar even uit gaan vinden.

Laptops, printers... de goeie ouwe MSX Turbo R is toch ook wel een fijne plek

Eenmaal thuis keek ze erg verbaasd toen, nadat het deksel van de reiskoffer af ging, ze haar vertrouwde omgeving weer zag. Een paar vreugdesprongetjes waren het gevolg en voor ik het wist had ze weer plaatsgenomen op mijn printer alsof ze nooit anders gedaan had (het tegendeel is overigens waar; ze prefereert computers).

Al met al was het een interessant bezoek. Nu maar hopen dat ze snel beter wordt. Al is het zo dat als ze snel beter wordt, de dierenarts zei dat de vervolgafspraak kan worden afgezegd. Het is misschien maar beter als Poesie daar geen weet van krijgt, anders zou het me niet verbazen dat ze haar eigen genezing gaat vertragen. Stel je immers voor dat je je zo’n fijn avondje uit zoals vanavond vol vertroeteling en aandacht zou ontzeggen. Poesie weet het volgens mij wel zeker: naar de dierenarts gaan is leuk.

In verband met die beroepsopleiding – de  Beroepsopleiding Advocatuur van de NOvA, voor degenen die ongehinderd door enige kennis van mijn persoon ineens dit stukje op hun scherm hebben staan en toch de moeite nemen om door te lezen – ben ik de afgelopen twee dagen dus weer ouderwets aan de studie geweest. Enerzijds was het wel weer eens lekker. Zelf bepalen hoe laat ik opsta en hoe laat ik naar bed ga. M’n eigen ritme op dat gebied bepalen was voordat ik ging werken een vrijheid die ik koesterde, maar die in het huidige werkend bestaan toch aardig is ingeperkt. Vandaag en gisteren dus even kort respijt op dat gebied.

Aan deze twee dagen studie – mijn werkgever is zo vriendelijk om de nieuwbakken advocaten voor dit soort activiteiten betaald verlof te verlenen – ging natuurlijk een cursus vooraf. Eéntje die me, heel eerlijk gezegd, niet bepaald heeft weten te prikkelen. De vakken die morgen getentamineerd worden, zijn namelijk Burgerlijk Procesrecht en Bestuursprocesrecht. Onderwerpen die ik op de universiteit nou al niet bepaald opwindend vond, maar die als ze op herhaling gaan zo nodig voor een nog hogere score op de Schaal der Saaiheid in aanmerking komen.

De ratio begrijp ik natuurlijk prima. Je moet als advocaat nu eenmaal weten hoe je moet procederen. Al vind ik dat dat eigenlijk voor iedere wet geldt waar je als advocaat mee te maken krijgt en de beroepsopleiding ziet natuurlijk niet op al die wetten. Maar goed, dat daargelaten: werd van mij toen ik afstudeerde aan de universiteit niet eigenlijk ook al verwacht dat ik wist hoe ik moest procederen? Stonden om die reden die vakken niet met naam en judicium genoemd op mijn afstudeerbul?

Nou ja, de cursus moest gevolgd worden, prikkelend of niet. De Orde hanteert nogal strikte maatstaven als het aankomt op aanwezigheidsplicht en hoewel ik als advocaat bij De Brauw de opleiding intern volg en daarom van de onderwijsverplichtingen bij de Orde zelf ben vrijgesteld, gold die aanwezigheidsplicht onverkort.

Natuurlijk was het niet bij voortduring saai. Soms kwam er wel eens wat nieuws langs, soms kwamen er voorbeelden uit de praktijk langs en soms sloeg de meligheid tijdens de cursus gewoon goed toe (ik hoef maar ‘bestuurlijke lus’ te zeggen en mijn collega’s zullen wel weten wat ik bedoel).

Helaas verandert dat de aard van het onderwerp verder niet. De afgelopen twee dagen waren dus lekker vanwege de vrijheid die het thuis studeren met zich brengt, maar aan de andere kant was het ook wel een beetje een verzoeking om (wederom) het procesrecht van twee verschillende rechtsgebieden te bestuderen. Eerlijk gezegd had ik het ook prettiger gevonden als ze deze twee vakken niet op dezelfde dag zouden tentamineren, want in brede zin is het onderwerp hetzelfde (namelijk: procesrecht), in enge zin zijn er veel verschillen. Dat kan, als het om het maken van tentamens gaat, natuurlijk wel voor wat verwarring zorgen soms. Gold de devolutieve werking van het appèl nu in het bestuursprocesrecht of in het burgerlijk procesrecht? Dat idee.

Ondanks het feit dat het niet de meest ingewikkelde stof was, ondanks het feit dat het op mij toch een beetje als een herhalingsoefening overkwam en ondanks het feit dat ik niet alleen cursus heb gehad maar ook nog eens twee dagen heb kunnen studeren voor de tentamens, voel ik mij licht onzeker over de uitkomst. Ik heb vandaag het grootste gedeelte van de dag besteed aan het doornemen van tentamens van voorgaande jaren. Bij wijze van oefening, maar ook om te weten wat ik kan/moet verwachten. En eerlijk gezegd vielen die tentamens me nog een beetje tegen. Het is een benaderingswijze waar ik niet zo aan gewend ben.

Op de universiteit was het altijd voldoende om een keer goed de stof bestudeerd te hebben en tijdens de colleges erbij te blijven en aantekeningen te maken. Die aanpak heb ik nu ook geprobeerd toe te passen (al was, eerlijk is eerlijk, het soms verdomd lastig om erbij te blijven als je niet al te best geslapen hebt en je dan een hele dag (ja, die cursusdagen besloegen vaak een gehele dag) onderricht in procesrecht krijgt). De oefententamens wekken echter een beetje de indruk dat deze methode hier niet zo geschikt voor is. Er wordt vaak toch wel naar meer detaillistische kwesties gevraagd. Dingen die je net even moet weten en die helemaal niet per definitie tijdens de cursus aan bod zijn gekomen of in het cursusmateriaal er duidelijk bovenuit sprongen. Praktijkgerichter dan de universitaire examens (dat mag je van een beroepsopleiding ook wel een beetje verwachten), al was het onderwijs dat ons op deze tentamens moest voorbereiden misschien toch meer theoretisch van aard.

Dus, we zullen zien hoe het morgen gaat. ’s Ochtends tentamen Burgerlijk Procesrecht en ’s middags Bestuursprocesrecht. Allebei in de Jaarbeurs van Utrecht. Zal wel een grootschalig evenement zijn, want alle advocaten uit het hele land die het tentamen (nog) moeten doen, zullen aanwezig zijn. Heb besloten niet de auto te nemen maar de trein. Laten we hopen dat de NS morgen een beetje meewerkt.

En dan… de uitslag na ongeveer zes weken. Niet, zoals vroeger op de universiteit, in de vorm van een cijfer. Je krijgt alleen maar te horen ‘voldoende’ of ‘onvoldoende’. Heb je ‘n voldoende, dan ben je er vanaf. Heb je ‘n onvoldoende, dan krijg je een herkansing (of daar wederom zo’n “prikkelende” cursus aan vasthangt, weet ik niet, maar ik ga er eigenlijk vanuit van niet). Je kunt in zo’n vak in totaal drie keer examen doen. Heb je ‘t na drie keer niet gehaald, dan lig je er definitief uit. Dan kun je het wel vergeten om ooit nog (zelfstandig) advocaat te worden. Een nogal harde regel. Ik vraag me af of hier nou echt geen hardheidsclausules voor zijn, maar aangezien het voorlopig nog niet iets is om me zorgen over te maken, bespaar ik me de moeite van het nazoeken. Laten we hopen dat het niet op een gegeven moment wel relevant wordt.

Nou, zodadelijk dan eerst maar eens slapen en dan morgen maar bikkelen… Ben benieuwd hoe ‘t zal gaan!

Wellicht is het juist een beetje het feit dat er zoveel te vertellen valt, maar dat het niet allemaal even makkelijk is om te vertellen. Ik ben vanaf 1 maart werkzaam als advocaat in Amsterdam. Met de aard van het beroep hangt samen dat ik daar niet heel uitvoerig inhoudelijk over kan praten op een openbaar weblog. Ik moet dus een beetje schiften. Bij schiften komt nadenken. En nadenken is nou precies waar ik de laatste tijd niet zoveel zin meer in heb als ik – doorgaans toch aardig vermoeid – thuiskom van een lange dag werken. Ook ’s weekends lonkt het ‘gedachteloos ontspannen’ doorgaans meer, overigens.

En niet-werk-gerelateerde aangelegenheden kennen eenzelfde soort beperking. Ik voel nou eenmaal niet de noodzaak om alles van mijn privéleven, compleet met zieleroerselen, op mijn weblog te posten. In ieder geval niet zolang het niet anoniem is, dan (want dan maakt het immers niet zoveel uit). Maar dit weblog is niet anoniem. Ook daar moet ik dus gaan bepalen waar voor mij de grens ligt van wat ik wel en wat ik niet op m’n blogje schrijf. Dat is ook niet altijd makkelijk.

Sinds ik aan het werk ben, drink ik vaak voordat ik ga slapen even een glaasje whisky. Een slaapmutsje, zogezegd. Nu ik niet meer rook, is dat even voor mij een soort rustmoment aan het einde van de dag geworden. Even ontspannen achter de computer met een glaasje whisky. Dat is ook het moment waarop ik dit schrijf. En het kost niet zoveel moeite om dit stukje te schrijven, want ik hoef er niet zo over na te denken. Maar dit moment leent zich volgens mij hoe dan ook niet zo goed voor lange, meer diepgaande verhalen.

Toch vind ik dat ik mijn leven moet beteren. Ik ben niet voor niks een weblog begonnen – ik vind het concept natuurlijk wel leuk. Dus daarmee creeer ik voor mezelf wel enigszins een morele verplichting. Geen hond die een doodgebloed weblog bezoekt, tenslotte. Wil ik in de toekomst mij nog in enige aandacht van bezoekers verheugen, dan moet er op korte termijn wel eens wat gebeuren.

Ik heb inmiddels in ieder geval al meer foto’s van mijn werkomgeving genomen dan ik waarschijnlijk in een stukje over mijn nieuwe werk zou kunnen plaatsen, dus het moet er misschien binnenkort toch maar eens van komen. Eigenlijk wilde ik daar dit weekend een stukje aan wijden, maar het is er dus niet van gekomen. Hopelijk binnenkort. Hopelijk prikkelt dit stukje in ieder geval wel een klein beetje om mijn weblog toch wat in de gaten te houden.

Eerlijk is eerlijk, ik moet wel zeggen dat ‘niet teveel over moeilijke dingen nadenken in mijn vrije tijd’ iets is wat ik me, sinds ik fulltime werk, een beetje heb voorgenomen. Moeilijkdoenerij in de kop vreet energie en daarop wordt in het intensieve nieuwe bestaan als advocaat – een leven, een ritme en een beroep waar ik natuurlijk sowieso nog aan moet wennen – nu eenmaal sowieso al wat meer een beroep gedaan, waardoor er niet veel van over blijft.

Maar goed – mijn whiskytje is op (ik ga me nu dus niet afvragen of je dat schrijft als whiskytje of whiskietje – en voor ik het weet heb ik dat dus toch gedaan), dus ik ga maar eens slapen.

Wie had dat ooit gedacht. Een ritme. Ik.

Nou, welterusten dan maar.

De tijd heb ik voornamelijk opgevuld met in eerste instantie gewoon even puur niks doen (een welverdiende vakantie na het afronden van de rechtenstudie), waarna ik mij ging beraden op waar ik als advocaat aan de slag wilde. De keuze viel op De Brauw, ik werd er aangenomen, maar kon pas in maart 2010 als advocaat beginnen, aangezien de cursuscycli in september en maart beginnen en ik voor september net te laat was (je moest twee maanden voor die tijd al begonnen zijn met de beedigingsformaliteiten). Toen werd ik geconfronteerd met het feit dat de vakantie dus iets langer ging duren dan ik had gedacht. Ik zou niet eens kunnen reproduceren waar ik die tijd mee heb opgevuld. Ja, met het uitvoeren van opdrachten voor Moshi Moshi (en te proberen het onderneminkje verder te laten groeien) en met vanaf ongeveer augustus af en toe achter de bar staan bij hardrock/metalcafé Brothers of Beer hier in Leiden. Verder meer gelezen dan ik ooit eerder gedaan heb, meer uitgegaan dan ooit tevoren, vrienden opgezocht, m’n slaap- en eetritme vanwege het gebrek aan structuur in het dagelijkse leven professioneel aan gort gewerkt, een beetje oude hobby’s opgepakt (ik ben de afgelopen twee maanden veel beziggeweest met wat hobbymatig webprogrammeren, voor een site waar waarschijnlijk niet meer zoveel belangstelling voor zal zijn, maar daar vertel ik nog wel eens over als het af is).

Nou ja, hoe dan ook bleek het in de praktijk toch minder prettig om zo lang vrij te zijn dan het misschien mag lijken (vooral de werkende lieden onder ons uitten nogal eens enig jaloers geluid als ze hoorden dat ik zolang vrij was, ook al voegde ik er vaak wel aan toe dat zoveel niks doen ook niet zaligmakend was). Als je gewoon werkt, is een vrije dag toch meer een luxe en kun je er ook beter van genieten. Het gekke is wel dat naarmate de dag dat ik zou beginnen met werken dichterbij kwam, des te meer ik ineens mijn vrijheid ook ging waarderen. Had ik in november vorig jaar (om maar een willekeurig tijdstip te nemen) nog zoiets van: wat moet ik met al deze vrije tijd, begin februari vond ik mijn vrije tijd ineens toch best wel kostbaar.

Maar vanaf morgen is het daar dus mee afgelopen, met die vrije tijd. Tijd om alles 180 graden om te draaien: van heel veel vrije tijd naar heel weinig vrije tijd, in ieder geval gedurende de eerste periode. Ik heb me er tenminste maar mentaal op voorbereid dat zeker de eerste periode van zo’n advocatenstage erg intens gaat zijn. En dat bevestigt het programma voor deze week ook al wel enigszins: morgen en overmorgen word ik in Zeist verwacht in verband met de Beroepsopleiding van de NOvA (Nederlandse Orde van Advocaten), woensdag is de introductiedag op mijn kantoor (tot ’s avonds vrij laat, geloof ik) en donderdag en vrijdag staan geloof ik ook cursussen op het programma. Bijzonder interessant natuurlijk allemaal, maar het wordt ook wel even omschakelen na al die disciplineloze vrijheid van de afgelopen maanden.

Moshi Moshi heb ik inmiddels overgedragen op René. Ook wel even zo’n moment. Maar we hebben het, vind ik, allemaal goed geregeld. Voor hem zal het wel even wennen zijn om de volledige verantwoordelijkheid te hebben over ‘t eenmanszaakje, zoals het werkende leven dat voor mij zal zijn. En achter de schermen blijf ik natuurlijk wel een beetje betrokken. Het is tenslotte toch ook wel een klein beetje mijn kindje.

Rest mij nu slechts om – voor mijn doen – bijzonder vroeg te gaan slapen (normaliter lig ik er niet om 23:00 uur in, maar laat ik in ieder geval op de goeie voet beginnen; er is nu eenmaal een slaapritme dat vanaf nu met harde hand aangepakt dient te worden) teneinde aan een bijzondere week te beginnen. Mijn eerste week als advocaat in functie. Eerlijk is eerlijk: ik heb de hele dag een gevoel van licht onbehagen gehad bij de gedachte dat vanaf morgen heel veel dingen anders zullen zijn, maar daar staat tegenover dat ik er vanuit ga dat het allemaal erg de moeite waard zal zijn.

Laat het nieuwe tijdperk maar beginnen, dan. Welterusten!

En dat is naar, want die vrede van het slapen of van het half wakker zijn en niet aan roze olifanten denken is prettig op het moment dat er genoeg roze olifanten bestaan of op het moment dat die roze olifanten onprettig of onruststokend genoeg zijn en je er toch (in ieder geval  op het moment) niks aan kan doen. Het zorgt even voor rust. Misschien is het wel een beetje een mechanisme van de kop in het zand steken, maar het effect is wel dat de piekerijen of gevoelens of wat dan ook tijdelijk even op pauze staan. Even rust. En die momenten van vrede zonder dat het nou per se direct iets oplost, zijn in tijden van enig geestelijk onbehagen misschien op zichzelf ook al een heleboel waard.

Maar ja, de psyche is eigenwijs. ‘Niet aan roze olifanten denken’ deed immers het tegenovergestelde. Toen ik vanochtend in bed lag en me dit allemaal bedacht doordat het dus eens een keertje weer speelde, was het fijn om te merken dat ik vanaf dat moment een afleidingsmanoeuvre voor de geest had: in plaats van aan hetgene te denken waar tot dan toe de roze olifanten als metafoor voor dienden, dacht ik letterlijk aan roze olifanten. En het leek nog een beetje te werken ook. Half wakker worden, even kort aan roze olifanten denken nadat je jezelf verteld hebt dat je dat niet wilt doen en er blijft nog minder ruimte over voor de echte kopzorgen om post te vatten. Een perfecte oplossing is het nog niet gebleken, maar het is een stap in de goede richting. Een echte roze olifant leent zich tenslotte vele malen beter als projectie voor het geestesoog in halfslaap dan alle narigheid waarvoor hij metafoor kan staan. En als het maar één op de honderd keer daadwerkelijk lukt, is er al winst, tenslotte.

Als iemand ooit nog een stichting of zoiets gaat oprichten die onderzoek doet naar het voorkomen van piekerijen in halfslaap (hetgeen ik overigens zou toejuichen), weet ik in ieder geval alvast een leuke basis voor een geschikt logo. Inspired, anyone?

Natuurlijk zag ik wel kans om van tevoren alvast enige apen en beren op mijn weg te zien. Zo vond ik de brief waarin ik voor de rechtbank werd opgeroepen tamelijk karig met informatie. Eerlijk is eerlijk, ik had in eerste instantie even over de zin dat ik geacht werd in toga te verschijnen, heengelezen. Dat maakte dat ik toch zeker enige momenten met de zorg heb rondgelopen of het nu echt zo was dat je tijdens de beëdiging in toga moest verschijnen of dat je onverhoopt een modderfiguur zou slaan als je de enige zou zijn die ongepast ‘overdressed’ ter terechtzitting zou verschijnen. Internet bleek namelijk op dit soort vragen geen enkel antwoord te bieden. Gelukkig zorgde herlezing van de betreffende brief er al snel voor dat mijn zorg werd weggenomen. Inderdaad was het, zoals ik de hele tijd al had gedacht maar toch graag zeker wilde weten, de bedoeling in toga te verschijnen. Je moest er zelf zorg voor dragen.

Dat laatste was geen nieuws. Sterker nog, nog voordat het bovenstaande ineens een kleine bron van onzekerheid werd, had ik via mijn toekomstige werkgever De Brauw al een toga gereserveerd. Natuurlijk kun je als advocaat zelf een toga aanschaffen, maar erg goedkoop is dit niet en als het kantoor waar je gaat werken zelf een toga uitleenservice heeft, is het ook enigszins overbodig. Ondanks het feit dat men mij bij De Brauw al had medegedeeld voor de beëdiging een toga gereserveerd te hebben, kon bovenstaande zorg toch even kort postvatten.

Zoals gezegd, herlezing van de oproeping nam de zorg weg, maar dit was slechts om al gauw plaats te maken voor een nieuwe zorg: wat trek je eigenlijk aan onder je toga? Wederom hulde het internet zich in stilzwijgen wat deze vraag betrof en de banaliteit van de vraag zorgde voor enige terughoudendheid om hierover bij wie het dan ook theoretisch zou kunnen weten informatie in te winnen. Totdat vanochtend de deadline om het antwoord op de vraag te vinden genadeloos naderbij sloop. Om half drie zouden we richting Amsterdam vertrekken en ongeveer anderhalf uur daarvoor bevond ik mij nog steeds in mijn badjas, niet goed wetend wat ik nou het beste kon aantrekken. Uiteindelijk besloot ik dit maar eens na te vragen bij de eerdergenoemde toga uitleenservice van De Brauw toen ik ze even belde om na te vragen of het reserveren van de toga inderdaad was goedgekomen, die mij het antwoord echter ook schuldig moesten blijven. “Euh, ja, euh, waarschijnlijk wat je normaal altijd aan hebt – denk ik? Maar ik weet het ook niet zeker”.

Laten we wel wezen. Een toga is een soort soepjurk die niet van een licht prikkelende doorschijnende stof is gemaakt, maar gewoon massief zwart is, en zo’n beetje het hele lichaam bedekt. Hoewel ik het mijzelf natuurlijk al een stuk eerder had kunnen bedenken, maakt het eigenlijk helemaal niet uit wat je eronder aantrekt, want je ziet het toch niet. Behalve dan misschien je schoenen.

Uiteindelijk besloot ik dat ik de dag toch wel weer bijzonder en formeel genoeg vond om niet in m’n dagelijkse kloffie in de toga voor de rechter te verschijnen, maar dat ik toch best één van mijn onlangs nieuw gekochte pakken aan kon trekken. De badjas werd hiervoor verwisseld en toen René zich ook had aangediend aangezien hij mijn moeder en mij vandaag ook naar de rechtbank zou vergezellen, togen we naar mijn auto om naar Amsterdam te rijden. Daar eerst de auto geparkeerd op het parkeerterrein van de rechtbank (deze was gemakkelijker te bereiken en goedkoper qua parkeertarieven dan de parkeergarage in de buurt van De Brauw) en vervolgens naar het nieuwe kantoor van De Brauw gelopen (deze bevindt zich op comfortabele loopafstand van de rechtbank – er lijkt over nagedacht te zijn) om de toga op te halen. Daarna met de toga over de arm door de snijdende kou (tussen hoge gebouwen kan de gevoelstemperatuur kennelijk nog lager zakken dan op open vlaktes op het moment dat het vriest) teruggelopen naar de rechtbank, waar we ruim op tijd arriveerden.

Zonder dat de boeventronies van mijn metgezellen (en mijzelf, natuurlijk) voor enige problemen zorgden, kwamen we de rechtbank binnen, alwaar we in een ruimte voor de rechtszaal moesten wachten totdat de zitting zou beginnen. Er waren al een paar anderen aanwezig en al snel werd het nog drukker. Je wordt namelijk niet in je eentje beëdigd als advocaat, maar met meerdere personen tegelijk. Ik denk dat er vandaag ongeveer twintig advocaten beëdigd werden. De meesten kwamen, net als ik, met één tot drie (dat was maximaal toegestaan) geinteresseerden en besloten, eveneens net als ik, pas op het laatste moment de toga aan te trekken. Dat kon gewoon in de zaal waar we moesten wachten (je moet wel heel preuts zijn om een kleedkamer te willen hebben om een toga aan te trekken).

Ik had wel eens eerder een toga aangehad, maar dat was toen we tijdens de studie bij een bepaald vak of bij een bepaald kantoorbezoek van mijn studievereniging Mordenate rechtbankje speelden. Ik wist niet of je een ‘echte’ toga ook zo gemakkelijk aantrok, maar het bleek van wel. Hooguit had het een tweede kritische blik nodig om te zien hoe ik de bef nu precies moest dragen, maar ook dat was snel gefixt: gewoon naar buiten toe omslaan.

Hoewel het eigenlijk niet de bedoeling was dat er buiten de rechtszaal foto’s genomen werden, ging er al gauw ergens een schaap over de dam, wat maakte dat ook zowel René als mijn moeder hun fototoestellen in de aanslag namen en al gauw waren de eerste foto’s van mij in ‘mijn’ ambtskleed een feit. Via de kleine schermpjes op hun digitale fototoestellen kon ik wel een beetje een indruk krijgen en ergens vond ik dat het er toch een beetje gek uitzag, ik in een toga. Gek, maar ook wel sjiek, toch. Het had wel iets, vond ik.

Na nog een korte tijd wachten ging de deur van de rechtszaal open en werden de namen van degenen die voor de beëdiging waren opgeroepen, omgeroepen. Het feit dat mijn naam als eerste werd omgeroepen, vervulde mij met licht onbehagen, aangezien ik de bui al zag hangen dat ik dan ook als eerste beëdigd zou worden en dus niet even fijn eerst kon afkijken bij anderen hoe dat nu precies in zijn werk ging. Aan de andere kant dacht ik ook vol vertrouwen, zoals ik tot die tijd ook al steeds had gedacht, dat dat zichzelf wel zou wijzen. Tenslotte wist ik wel zo’n beetje wat me te wachten stond. Maar toch, afkijken is fijn. Als de eerste dan onverhoopt toch iets fout doet, ben jij dat in ieder geval niet, tenslotte.

Nadat alle aspirant-advocaten in de rechtszaal de stoel waarop hun naam was aangegeven hadden gevonden, stroomden de andere belangstellenden de zaal binnen. De rechters kwamen binnen (drie stuks) vergezeld van de griffier. De officier van justitie was toen reeds aanwezig, evenals de deken van de Amsterdamse Orde van Advocaten. Eerst nam de officier het woord. Hij verwees naar een uitzending van Zembla van kort geleden waarin kennelijk het Openbaar Ministerie nogal bekritiseerd was geweest en vroeg hoeveel mensen die aflevering hadden gezien. Het bleken er bijzonder weinig te zijn, waardoor zijn grap over dat ze onderling geloot hadden wie deze taak vandaag op zich zou nemen, in eerste instantie een beetje in het water leek te vallen, al loste wat nadere uitleg dit gelukkig weer op. Kort samengevat: een prettig praatje van de officier.

Daarna nam de voorzitter van de rechtbank het woord. Eerst gaf hij expliciet gelegenheid tot fotograferen door de overige aanwezigen; zij mochten hiervoor zelfs de verhoging op waar de rechters zitting hadden (en de voorzitter grapte achteraf dat hij altijd benieuwd was hoe ver men dat podium precies op durfde gaan, haha). Daarna vertelde hij het één en ander over het beroep van advocaat. Ik had een beetje het gevoel alsof veel van de dingen die hij vertelde en uitlegde, vooral bedoeld was voor de aanwezigen die niet beëdigd zouden worden als advocaat, al was het natuurlijk prettig om uit de mond van een rechter te horen (en door de officier van justitie bevestigd te zien) dat advocaten, in tegenstelling tot het stigma dat er soms een beetje op hen lijkt te rusten, echt geen tuig zijn. Het zou wat zijn geweest als wij aspirant-advocaten er een andere mening op nagehouden zouden hebben.

Voor een ieder wel interessant ongetwijfeld was de uitleg over de eed of belofte. Voor degenen die het niet weten: het verschil tussen deze twee is dat de tweede bedoeld is voor een ieder die niet zoveel met het Christelijke geloof heeft. De formule voor een belofte luidt slechts ‘dat beloof ik’, waar de formule voor een eed is ‘dat zweer ik, zo waarlijk helpe mij God almachtig’. Wat wordt er dan precies beloofd of gezworen? De eed die een advocaat moet afleggen luidt als volgt:

“Ik zweer (beloof) getrouwheid aan de Koning, gehoorzaamheid aan de Grondwet, eerbied voor de rechterlijke autoriteiten, en dat ik geen zaak zal aanraden of verdedigen, die ik in gemoede niet gelove rechtvaardig te zijn.”

De voorzitter ging hier wat nader op in. Hij schetste de situatie dat wij aspirant-advocaten na enige tijd thuis zouden komen van ons werk en dat dan door onze partner de vraag gesteld zou worden hoe onze dag was en dat onze partner dan nader in zou gaan op de voornoemde eed of belofte. Nadat de vraag gesteld zou zijn wat voor zaken wij vandaag nog aangeraden of verdedigd hebben, zou ons worden gevraagd of wij ook in gemoede geloven dat die rechtvaardig is. Om een lang verhaal kort samen te vatten, ging het er dan om dat wij ons misschien dagelijks niet zo realiseerden wat de precieze inhoud van de eed of belofte was, maar dat we het wel altijd bij ons moeten houden op momenten dat er zich bepaalde dilemma’s zouden voordoen. Het feit dat hij dat inpakte in een standaard ’schat, hoe was het vandaag op je werk?’-scenario maakte het voor iedere aanwezige erg goed behapbaar en zowel wat hij zei als de manier waarop, getuigde van een goed gevoel voor humor. Het maakte al met al een erg prettige indruk.

Na deze inleiding werd overgegaan tot de beëdiging zelf. In tegenstelling tot wat ik een beetje had verwacht, werd niet meer teruggekeerd op de eerdergenoemde formule nadat die een keer was uitgelegd, maar werd alleen maar gevraagd of men de eed of de belofte wilde en in het geval van de belofte, zoals bij mij het geval was, waren de woorden ‘dat beloof ik’ (zonder dat de ‘dat’ in dit geval heel direct en duidelijk aan iets refereerden) voldoende. Zoals ik al een beetje verwacht had, was ik inderdaad als eerste aan de beurt, maar zoals ik eveneens al verwacht had, was er weinig bij. ‘Dat beloof ik,’ en ik kon weer gaan zitten – en zo ging de voorzitter het rijtje af. Van de ongeveer twintig te beëdigen advocaten waren er slechts twee of drie die de eed aflegden in plaats van de belofte. Godsdienst lijkt zijn beste tijd een beetje gehad te hebben.

Na de beëdiging volgde nog een toespraak van de deken. Deze was ook boeiend, maar het voert te ver om die hier ook kort samen te vatten, behalve dan dat dit misschien ook aanwezigen die niet precies de ins en outs van het beroep van advocaat kennen de nodige nieuwe informatie kon verschaffen. Over de krachtvelden waarbinnen een advocaat moet opereren, over de vertrouwelijkheid, over het toezicht door de Orde, over de waarden die voor een advocaat belangrijk zijn en ook vooral dat een advocaat bij zijn eigen karakter moet blijven. Hetgeen natuurlijk altijd prettig is.

Na de toespraak van de deken sloot de voorzitter de zitting en werd er links en rechts wat gefeliciteerd. Vervolgens verlieten we de rechtszaal en verruilde ik mijn toga weer voor mijn winterjas. Eenmaal buiten aangekomen staken zowel mijn moeder als René meteen een sigaret op en dit was nou zo’n moment, ondanks dat ik al dik vier maanden niet meer rook en dat daardoor niet meer zo vaak heb, dat ik er ook best eentje had gelust. Maar ja, met die gelukkig kortdurende drang heb ik uiteraard niks gedaan. In eerste instantie terug naar De Brauw om de toga weer weg te brengen terwijl René, die meteen na terugkomst in Leiden door zou moeten naar zijn werk bij de bios, op station Zuid WTC snel even wat te eten naar binnen werkte. Vervolgens weer naar de auto om weer naar Leiden te rijden. Onderweg door een kleine onoplettendheid nog bijna een aanrijding veroorzaakt (de eerste keer dat het er zo dicht tegenaan zat sinds ik m’n rijbewijs heb), maar het ging gelukkig door oplettendheid van bijrijder René toch nog net goed. Hem hebben we in Leiden eerst in het centrum afgezet en vervolgens even een biertje gedronken op mijn beëdiging.

Zo’n beëdiging blijft immers toch nog vooral een feestelijke aangelegenheid. Want hoe je het ook wendt of keert: vanaf vandaag ben ik ingeschreven op het tableau in Amsterdam (natuurlijk voorwaardelijk; de inschrijving wordt pas onvoorwaardelijk na het afronden van de beroepsopleiding die, net als mijn indiensttreding bij De Brauw, per 1 maart begint). En dat maakt mij nu officieel een advocaat.

Maar helaas. Kort nadat ik nog enigszins misselijk van de rijkelijke hoeveelheid consumpties van gisteravond uit mijn bed kwam rollen, stond René alweer op de stoep aangezien we dat gisteravond min of meer afgesproken hadden. Onder het genot van een kop koffie een nabeschouwing geven van de avond ervoor, dat was het plan. Maar hoewel René niet eens een echte weblog heeft (afgezien van het feit dat hij sporadisch eens wat op Hyves plaatst), had hij dit keer meteen na thuiskomst toch een mooi stuk geschreven over onze avond. En eigenlijk heb ik daar helemaal niks aan toe te voegen. René’s stuk vertelt alles wat je weten wilt over de afschuwelijke waarheid dat er in Leiden nergens een fatsoenlijk café is (dat wil dus zeggen: een café waar ze gewoon aubergines bij het bier serveren) en hoe de zwabbers in het schoonmaakhok van de Brothers of Beer gisteravond bewaakt werden door niet alleen schrijver dezes en zijn compaan, maar ook door stoere 57-jarige metalhead met het gouden hart Theo. Daarom volsta ik met een verwijzing naar René’s stuk; het wiel hoeft tenslotte niet twee maal uitgevonden te worden.

Je kunt René’s stuk, “Eggplants & Beer; Het verslag van mannen die naar deuren staren”, hier vinden (gelieve niet te letten op René’s excentrieke smaak op het gebied van Hyves-kleurtjes).

Tot zover eerst maar weer.

Ik kan me nog vrij aardig herinneren hoe dat zat met de eerste sigaretten die ik rookte. Zoals zovele rokers, ben ik begonnen als gelegenheidsroker. Eigenlijk was ik gewoon een niet-roker, maar in bepaalde gezelschappen stak ik ‘voor de gezelligheid’ ook wel eens eentje op. Volgens mij rookte ik die in eerste instantie helemaal niet over de longen, maar daar ging het niet om. Waarschijnlijk ging het meer om het ‘gezelligheidsidee’ en bang om verslaafd te raken, was ik niet. Toen nog niet.

De allereerste sigaret ooit was, hoe cliché het ook klinkt, achter het schuurtje op het schoolplein van de lagere school, samen met een vriendje. We hadden in een winkelwagentje voor de supermarkt een pakje sigaretten gevonden (het was zo’n vrouwenmerk, Belinda ofzo, geloof ik) en we besloten, bij wijze van ‘kattenkwaad’, eens eentje op te steken. Uiteraard ging ook dat niet over de longen, maar ik weet nog wel dat we ‘m best een beetje knepen toen we vervolgens bij die jongen thuis kwamen, bang dat de ouders zouden ruiken dat we gerookt hadden.

Dat heeft toen geen direct gevolg gekregen. Pas jaren later had ik er weer eens eentje opgestoken. Ik zal toen een jaar of vijftien geweest zijn en er was ergens in Zutphen een feestje georganiseerd. Een feestje met mensen die over het algemeen wat ouder waren dan ik en bovendien een heleboel drank. Ik kan me herinneren dat ik daar toen ook van iemand sigaretten heb lopen bietsen, in half aangeschoten toestand. Vond ik toen, denk ik, baldadig. Maar ook dat maakte me niet verslaafd.

Gelegenheidsroker werd ik niet al te lang daarna wel. Vooral als ik met Robert of John (of hen samen) op stap was, rookte ik wel eens eentje mee, maar eigenlijk nooit over de longen. Het ging echt meer om het idee. Pas toen ik net in Leiden was komen wonen en begonnen was met de studie Japans, leerde ik over mijn longen te roken. Ik ben de vriend die me dat geleerd heeft, en wiens naam ik hier niet zal noemen, natuurlijk nog altijd héél dankbaar. Vanaf dat moment werd het roken pas een beetje riskant, maar nog steeds was ik slechts gelegenheidsroker.

Toen ging ik voor het eerst een jaar naar Japan. Daar sloop de gewoonte er een beetje in om als ik op stap was en biertjes aan het drinken was, er ook bij te roken. Het was ook in Japan dat ik voor het eerst mijn eigen pakjes sigaretten ging kopen, maar ik rookte er slechts van op het moment dat ik op stap was. Gelegenheidsroken pur sang. Slechts af en toe had ik ook op andere momenten wel eens een sigaret in de brand. Toen ik bijvoorbeeld in m’n eentje naar de Kansai was afgereisd en de Kobe Ohashi (grote brug die Kobe met Port Island verbindt) te voet overstak, vond ik op het midden van die brug het ook wel een bijzonder gepast moment om, heel cyberpunk-ish, een sigaret te roken.

Het ging echter mis toen ik terugkwam uit Japan. Ik kreeg een huisgenoot die rookte en die mij op de meest uiteenlopende tijdstippen sigaretten ging aanbieden, die ik op mijn beurt niet afsloeg. Zo kwam de gewoonte er steeds meer in. Nog jaren heb ik van m’n ouders moeten aanhoren dat ik toen bij hoog en bij laag volhield niet verslaafd te zijn en ieder gewenst moment te kunnen stoppen. Misschien dacht ik dat toen ook serieus, dat weet ik eigenlijk niet meer zo goed. Hoe dan ook: in dat jaar ben ik ‘echt’ begonnen met roken, of beter gezegd: in dat jaar (we schrijven 1999, trouwens) raakte ik verslaafd.

In het begin was dat allemaal niet zo problematisch. Niemand had er echt grote moeite mee dat ik rookte en ikzelf had zoiets van: nou, nu ik jong ben, kan dat nog wel, dat roken, maar als ik 25 word, dan wil ik er wel mee ophouden, toch vanwege de gezondheidsrisico’s.

De problemen begonnen echter een beetje te komen toen ik een jaar later, in 2000, een relatie kreeg met mijn eerste vriendin, die eigenlijk niet goed tegen dat roken kon en er sowieso niet van hield. Dat werd voor mij uiteindelijk wel een motivatie om te stoppen, al  bleek toen al wel dat ik verslaafd was, want ondanks het feit dat zij er niet goed tegen kon, zocht ik de oplossing in eerste instantie vooral in het zoveel mogelijk bij het open raam roken en dergelijke, in plaats van dat ik ermee ophield.

De eerste serieuze poging om te stoppen met roken was, zoals ik mij en anderen al die tijd voorgehouden had, toen ik 25 werd, dus in 2004. De eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen dat ik toen niet zozeer zelf het roken echt beu was, maar dat ik het vooral voor mijn toenmalige vriendin deed, die op dat moment niet eens aanwezig was omdat ze een jaar in Japan studeerde. Mijn mindset was dus eigenlijk niet in orde en ik werd het levende bewijs van de stelling dat stoppen met roken wel heel erg moeilijk is als je het niet primair voor jezelf, maar voor iemand anders doet. Ik plakte toen overigens wel nicotinepleisters, maar desalniettemin was het een ware verzoeking. Werkelijk niemand leek echt blij te zijn dat ik gestopt was, want ik was niet te genieten en voelde me zelf ook echt bizar slecht. Een mentale en fysieke staat die je aan niet-rokers niet uitgelegd krijgt, maar die wel velen die met roken stoppen schijnen te ervaren.

Uiteindelijk resulteerde dat erin dat toen ik mijn toenmalige vriendin ging opzoeken in Japan, wij besloten dat het misschien toch maar beter was als ik weer ging roken, omdat er zo echt geen land met me te bezeilen was. Na 2,5 maand niet gerookt te hebben, heb ik er toen weer een opgestoken en heb geen stoppoging meer ondernomen tot februari dit jaar. Vanaf het moment dat ik toen weer begon heb ik gezegd dat ik zeker wel weer wilde stoppen, maar dat daarvoor het juiste moment moest komen. Dat juiste moment is er echter nooit geweest.

Als het dan over stoppen met roken ging, kreeg ik het natuurlijk ook van iedereen te horen. Aangezien die eerste keer dat ik gestopt was zo’n verzoeking geweest was, was er niemand die oprecht geloofde dat ik kon stoppen en voor zover ik dat dan misschien zou kunnen, zou dat absoluut slachtoffers in de nabije omgeving gaan eisen. Als men er zo tegenover staat als je eens noemt dat je weer wilt gaan stoppen, motiveert dat niet echt.

Toch wist ik dit jaar zeker dat ik ermee op wilde houden. Ik had dat boek van Allen Carr nog eens goed doorgenomen en moest zeggen dat ik het gevoel had veel te kunnen met zijn visie op het hele rookgebeuren. Wat hij doet is in feite weinig anders dan indoctrineren, maar die indoctrinatie maakt wel dat je anders tegenover het roken gaat staan, waardoor het makkelijker wordt om ermee op te houden. Je gaat verbanden anders leggen; ‘roken’ wordt niet meer geassocieerd met ‘gezellig’ of met ‘lekker’, maar met ‘vergif’ en ’slaaf van de sigaret’. Gaandeweg wordt het roken als het ware voor je ‘verpest’ en dat is natuurlijk heel welkom als je ermee op wilt houden. Dat je zonodig wilt roken, komt, volgens Allen Carr omdat het nicotinemonstertje zijn shotje wil en nergens anders om en het is dan de kunst om dat monstertje zijn shotje te onthouden, zodat het een langzame en ietwat pijnlijke dood zal sterven.

In februari dit jaar besloot ik dan dat het maar eens zover moest zijn. Zonder enig verder hulpmiddel drukte ik op een zekere middag m’n laatste sigaret uit, waarna ik m’n hele huis heb vrijgemaakt van alles wat met sigaretten te maken had. Het halve pakje dat ik nog had, heb ik onder de kraan gehouden (wat erg leuk was om te doen) en het hele huis luchten, kleding in de was, dat soort dingen. Om een lang verhaal kort te maken, echter, bleef het bij een stoppoging en werd het geen definitieve stop. Ik had, deels ook vanwege wat Allen Carr voorspeld had, me wat vergist in de fysieke ontwenningsverschijnselen. Vooral het feit dat het niet meer roken een regelrechte aanslag deed op alles wat met slapen te maken had, was niet zo handig in een tijd waarin ik bezig was mijn scriptie te schrijven die voor een bepaalde datum af moest en waarin tegelijkertijd nogal veel freelance opdrachten via Moshi Moshi binnenkwamen.

Ik vond het derhalve ook een rationeel zeer verdedigbaar besluit om na negen dagen niet gerookt te hebben, toch weer te beginnen. Ik had eraan ‘geproefd’ hoe het zou zijn om te stoppen en besloten dat het op dat moment gewoon niet zo handig was (een smoes die je trouwens veel hoort van rokers die proberen te stoppen, maar goed). Op zich zag ik wel in dat het een standaardreden was om toch weer te beginnen en dat er objectief eigenlijk nooit een goeie reden is om weer te beginnen, maar ik wist ook dat ik verderop in het jaar nog een periode zou krijgen waarin ik helemaal niks zou hoeven – en dat leek me een betere periode om even een poosje ‘ziek’ te zijn.

We paften dus vrolijk nog een half jaar door. Ondertussen bleef ik mezelf ‘hersenspoelen’ door sigaretten en roken met allerlei negatieve dingen te associeren en me er bewust van te zijn hoe goor het eigenlijk allemaal was. Ik had ook in die negen dagen dat ik gestopt was geweest al een klein beetje de voordelen van het niet roken ervaren – gewoon wat meer lucht en wat meer energie. Nadat de periode begonnen was dat ik geen verplichtingen meer had, was het nog even wachten op het juiste moment, de juiste state of mind. Ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat die wel zou komen (ook al zou een sceptische niet-roker daar wellicht een slap excuus om het stoppen uit te stellen in hebben willen lezen).

Zodoende stak ik op 27 september ’s middags om vijf uur mijn laatste sigaret op. Wat ik in februari al bij wijze van ‘training’ gedaan had, moest nu definitief worden. Tot deze 27 september heb ik het nodig gehad om mijn mindset echt goed op orde te krijgen, hoezeer ik eerder misschien ook redenen gehad heb om te stoppen. Nu moest het maar eens definitief gebeuren. Net als in februari zou ik verder niemand speciaal inlichten en net als in februari zou ik geen gebruik maken van andere hulpmiddelen dan de peptalk van Allen Carr. Het aardige van het niemand inlichten was vooral dat, na die eerste poging die een crime was, men mij niet meteen allerlei demotiverende onzin voor de voeten kon gooien in de trant van ‘oh dan zul je wel heel chagrijnig worden’ of ‘dat lukt je toch niet’ of ‘dat wordt weer een hele verzoeking’. Beter is het dan dat iemand het gewoon niet weet en ineens merkt dat ik geen peuk meer opsteek. Vandaar ook dat ik er niet eerder melding van gemaakt heb.

Want zo’n verzoeking als die eerste keer was het in februari niet en dat is het nu evenmin. Het is voor mij wel duidelijk geworden dat je er echt de juiste mindset voor nodig moet hebben, dat je er echt klaar voor moet zijn en dat het inderdaad niet goed zal werken om bijvoorbeeld te stoppen om redenen waar je zelf niet echt in gelooft of voor iemand anders, hoe belangrijk die persoon ook voor je is (behalve, misschien, als het echt moet-moet). Ik ben en blijf ervan overtuigd dat het niet goed mogelijk is om een niet-roker uit te leggen wat roken met je doet en vooral waarom stoppen met roken niet zo gemakkelijk is als iedereen beweert (ik kom er misschien een beetje in de buurt door het te vergelijken met een hongergevoel maar niet mogen eten, al heb je dan alleen maar met de trek te maken en niet met ontwenningsverschijnselen). Toen ik eind september stopte, hield ik mezelf voor dat ik me een paar weken een beetje ‘ziekjes’ ging voelen en tot dusver komt het daar inderdaad ook een beetje op neer.

Hoe dat nu dan gaat? Nou, ik kreeg weer last van dezelfde ontwenningsverschijnselen als in februari. ’s Nachts slecht slapen (d.w.z. zo’n beetje ieder uur wel een keer wakker worden) en dan overdag soms op onverwachte momenten ineens zitten te knikkebollen. Verder natuurlijk vooral de eerste week ook vreselijke ongedurigheid en natuurlijk ook heus zin in een peuk. Daar komt dan nog wat verstrooidheid bij (heel gek is dat) en plotselinge energiestoten. Wat misschien nog wel het vervelendst is, is de verstoring van de dopaminehuishouding. Het voert wat te ver om hier uit te leggen hoe dat precies in zijn werk gaat, maar in ieder geval zorgt het voor wat rare stemmingswisselingen. Niet de beroemde chagrijnigheid (die komt volgens mij voort uit een verkeerde mindset, wat ik al schreef, gecombineerd met de irritatie van de steeds maar aanhoudende geestelijke ontwenningsverschijnselen), maar andere stemmingswisselingen. Soms een beetje depri, soms een beetje inspiratieloos (zo vind ik dit en het vorige stukje op mijn weblog niet zo bijzonder inspiratievol geschreven), soms ineens stevig verlangend naar bepaalde huiselijkheden of een ligbad… Ik heb zeker de eerste twee weken dat ik gestopt was, mijzelf een paar avonden teruggevonden op mijn stoel voor de televisie met mijn badjas over mijn kleding aan en een grote teddybeer in mijn armen geklemd. Vraag me niet waarom, want een betere verklaring dan de verstoring van de dopaminehuishouding, heb ik niet.

Al met al is het dus niet zo dat ik nu, na vier weken, zeg dat het ‘makkelijk’ is. Het is alleen lang niet meer de verzoeking die het ooit geweest is en ook zou kunnen zijn. Het voelt vooral een beetje vervelend, een beetje onbehaaglijk, maar zo zoetjesaan begint het ook wel een beetje te wennen om niet meer te roken. De toekomst voorspellen kan natuurlijk niemand, maar zoals het er nu voorstaat ben ik ook niet voornemens ooit nog weer een peuk op te steken. Die tijd hebben we gehad.

Wel vind ik het grappig dat er mensen zijn die, als ik ze vertel dat ik gestopt ben, vragen waaróm ik gestopt ben. Met de indoctrinatie van Allen Carr in mijn achterhoofd is dat een hele rare vraag, aangezien er geen enkele reden zou zijn om niét te stoppen. Laten we hopen dat dat beeld in mijn geest dan ook zo vast blijft zitten als het nu doet, want dat is natuurlijk nog wel iets wat verraderlijk kan zijn: zodra het normaal is om niet meer te roken en het dus ook geen speciale aandacht meer krijgt, zou het misschien alsnog lastig kunnen gaan worden. Laat ik sportief zijn: mocht er onverhoopt toch iets misgaan, dan zal ik het middels een edit of een reactie op dit stukje melden. Geen nieuws is dus goed nieuws.

Ik ben vier weken op weg. We zullen zien hoe ik me er vanaf hier onder ga voelen, maar voorlopig ben ik er optimistisch onder – vooral juist misschien ook wel omdat ik er al helemaal niet meer zo mee bezig ben. Meneer Niet Roken is nu dictator in mijn hoofd en het nicotinemonster moet zich op straffe van stokslagen maar mooi gedeisd houden. Totdat het uitgehongerd is en we het kunnen begraven. Ha.

Bij de rechtbank heeft men die paperassen inmiddels ontvangen en besloten dat de VOG niet in orde was. Een VOG wordt namelijk afgegeven door het Ministerie van Justitie na een screening en die screening verschilt per doel waarvoor de VOG is aangevraagd. Ik was gescreend op ‘juridisch medewerker’, waar het toch echt om beëdiging als advocaat ging. Ik was daar tamelijk chagrijnig over, aangezien ik zoiets al vermoedde. Die VOG vraag je namelijk aan bij het gemeentehuis door het indienen van een formulier dat je van de instantie die de VOG wil hebben, krijgt en dat al gedeeltelijk is ingevuld. Mijn toekomstige werkgever had dus voor het formulier gezorgd en ik hoefde niks anders dan mijn personalia in te vullen. Op het gemeentehuis snapte de mevrouw alleen niet zo goed wat nou het doel van de aanvraag van de VOG was. Na wat overleg met collega’s dacht mevrouw het wel te snappen, hoewel ik al had uitgelegd wat het doel was. Nou ja, ze krijgen daar dagelijks dat soort aanvragen, dus je denkt dat het dan wel goed zal zijn. Een poos later kreeg ik dus de aangevraagde, doch foutieve VOG. Dan moet je die hele procedure, die enkele weken duurt, weer opnieuw doen en dan word je niet blij (helemaal niet als ze je wakker bellen op een onchristelijk tijdstip om je dit mede te delen). Maar goed – het lijkt erop, na driehoeksoverleg met mijn toekomstige werkgever en de rechtbank, dat het nu goed gaat komen en ik alsnog kosteloos en snel een nieuwe, juiste VOG krijg.

Ondertussen was de beëdigingsprocedure echter niet stopgezet. Onderdeel daarvan was ook een kennismaking met de regionale (dus Amsterdamse) Orde van Advocaten. Hiertoe was er vorige week een bijeenkomst dichtbij het Museumplein in Amsterdam. De autorit er naartoe was nog een klein avontuur, want ik was nog nooit zo ver met de auto Amsterdam in geweest. Uiteindelijk bleek alles, mede dankzij m’n trouwe TomTom, prima te vinden en was het enige avontuurlijke de parkeergarage onder het Museumplein (je zou niet zeggen dat zoiets onder dat fraaie plein ligt als je eroverheen loopt!) met haar ten hemel schreiende parkeertarieven.

Maar goed, de kennismakingsbijeenkomst zelf was niet bijzonder spannend. Ongeveer twintig tot dertig aankomend advocaat-stagiaires hadden zich in het pand van de Amsterdamse Orde verzameld en niemand leek heel goed te weten wat te verwachten, mijzelf incluis. Uiteindelijk bleek het vooral te gaan om het geven van informatie over de Orde, de beroepsopleiding en de Voortgezette Stagiaire Opleiding. De meeste informatie over de Orde zelf werd gegeven door de deken. De reden daartoe zal ook zijn dat kennismaken met de deken een formeel onderdeel is van de beëdigingsprocedure. Hij vertelde onder meer dat het in de tijd dat hij begon, dertig tot veertig jaar geleden als ik mij niet vergis, gebruikelijk was om niet alleen bij de deken, maar bij alle leden van de Raad van Toezicht langs te gaan. Tradities die uit praktische overwegingen (tegenwoordig zijn er veel meer advocaten dan vroeger) niet meer in ere gehouden kunnen worden. En dat blijkt. Wij hebben de deken dan wel (van gezicht) leren kennen, maar ik zou het knap vinden als hij van iemand van ons een dag later het gezicht nog zou hebben herinnerd.

Vanochtend was er het tweede gedeelte van de kennismaking met de Orde. Als je advocaat-stagiaire wordt, krijg je een lid van de Raad van Toezicht van de regionale Orde toegewezen als mentor. Die persoon is geheel onafhankelijk van je eigen werkgever en je kunt er terecht voor zaken die te maken hebben met je advocatenstage wanneer je een onpartijdige insider nodig hebt, kort gezegd. Met andere woorden: als je ruzie krijgt met je patroon, als je problemen hebt met je opleiding of als je jezelf ineens in de gevangenis terugvindt, kun je met de mentor praten. In de praktijk gebeurt dat schijnbaar weinig en zie je hem twee keer: tijdens de kennismaking en tijdens de evaluatie aan het einde van de advocatenstage.

De ontmoeting van vanochtend deed dus ook een beetje formalistisch aan. Naast mijzelf waren er nog twee andere advocaat-stagiaires die ook kwamen kennismaken en naast onze mentor was ook zijn secretaresse aanwezig, die voor een behoorlijk sterke kop koffie zorgde overigens. Het gesprekje was redelijk informeel en wel prettig. De functie van de mentor werd kort uitgelegd en hij wilde wat informatie van ons hebben. Net als tijdens de kennismakingsbijeenkomst vorige week was er even wat onduidelijkheid omtrent de datum waarop de beëdiging nou daadwerkelijk zou plaatsvinden. Men ging steeds uit van ergens in november, maar aangezien ik pas per 1 maart begin, schijnt dat raar te zijn. Later vandaag werd ik gebeld door de secretaresse van mijn mentor met de mededeling dat de beëdiging schijnbaar ergens in februari gaat plaatsvinden.

Hiermee zijn zo ongeveer alle formaliteiten rond de beëdiging afgerond. Nog even wachten op de correcte VOG en zorgen dat die bij de rechtbank terechtkomt (via mijn werkgever) en dan rest nog slechts de beëdiging zelf, die in februari zal plaatsvinden. Dat schijnt wel een beetje een feestelijke gebeurtenis te zijn waarbij je een klein aantal intimi mag uitnodigen (dat kleine aantal weer in verband met het feit dat er op zulke dagen altijd meerdere advocaten worden beëdigd). Ik ben benieuwd.

En wat ik verder nog allemaal uitspook totdat ik begin met werken? Daar moest dit stukje eigenlijk over gaan, maar nu ik het beëdigingsgebeuren gehad heb, ben ik even uitgeschreven. Daarover later meer!